Ahmed Şemseddin Sivasî (ks), Halveti tarikatının şubelerinden Şemsiyye kolunun kurucusu ârif bir zat olup 1520 yılında Tokat iline bağlı Zile ilçesinde dünyaya geldi. Asıl adı Ahmed'dir. İkinci adını Arakiyecizâde Şemseddin Efendiden aldı.

Sivas’a yerleşip burada ün saldığından dolayı Şemseddin Sivasî adıyla tanınır. Esmer oluşu sebebiyle kendisine “Kara Şems” de denilirdi. Şiirlerinde Şemsî mahlasını kullandı. Eğri seferinde bulunan ve duası kabul buyrulan zatlardandır.

Yedi yaşındayken pederinin mürşidi Amasyalı Şeyh Hacı Hızır Efendinin duasını almak üzere babası ile beraber Amasya’ya gidip Hz. Şeyh’in teveccühlerine mazhar oldu. Ahmed Şemseddin Efendi, ilk dini bilgilerini babasından aldıktan sonra Tokat’a giderek meşhur âlimlerden Arakiyecizâde Şemseddin Efendiden tahsile başladı. Bu öğrenim sırasında gördüğü bir rüya onu çok etkiledi. Rüyasının yorumunu yapan Kürkçüzâde, onun maddi ve manevi ilimlerde devrinin en büyük âlimlerinden olacağını söyledi. Ahmed Şemseddin Efendi, Tokat'tan sonra İstanbul'a gelerek tahsiline devam etti.

Resmi görevde Sahn medreseleri müderrisliğine kadar yükseldi. Fakat bir gün kazaskeri ziyarete gittiğinde mevki makam isteyenlerin düştükleri durumu görüp tiksinmiş ve bu olay onun tasavvuf yoluna sülûküne sebep olmuştur. Tarikat bakımından Seyyid Yahya Şirvanî’nin halifesinin halifesi Cumapazarlı Muslıhiddin Efendi ile yine aynı koldan gelen Şirvanlı Mecdeddin Efendiye intisap etti.
İstanbul, Tokat ve Sivas’ta verdiği vaazlarla insanları irşad etti. Ayrıca halkı irşad etmek için birçok konuda eserler yazdı.

“Nuh felek Şemsi dolandı nur ile” mısraının delaleti olan 1597 yılında Sivas’ta vefat etti. Kabri, bugünkü Meydan Camii’nin kuzey tarafındadır.

Ahmed Şemseddin Efendinin kimisi manzum olmak üzere otuzdan fazla eseri vardır.

Mensur Eserleri
1. Menakıb-ı Çehâr Yâr-ı Güzîn
2. Hüccet-i İlâhiye
3. El-Camiü’n-Nüfûs
4. Kıssa-i Musa ve Hızır
5. Dürerü’l-Akaid
6. Letaifü’l-Âyât ve Nukûşu’l-Beyyinât
7. Dairetü’l-Usûl
8. Meclis
9. Cila-i Uyûnü’l-Araisü’l-Muhaddara
10. Menakıb-ı Numan
11. Umdetü’l-Edîb fi’t-Teallumi ve’t-Te’dib (Kavaid-i Farisiyye)
12. Risale-i Emr-i İlahî
13. Nakdü’l-Hâtır
14. Menazilü’l-Ârifîn
15. Risaletü’t-Te’vil
16. Şerh-i Gazeliyyât-ı Sultan Murad Hân-ı Sâlis
17. Şerh-i Kavaidü’l-İ’râb li İbn-i Hişam El-Müsemma “Bi Halli’l-Meakid”
18. Şerh-i Kelimatü Kumeyl İbn-i Ziyad
19. Şerh-i Muhtasaru’l-Menar

Manzum Eserleri
1. Mir’atü’l-Eşvak
2. Mir’atü’l-Ahlak ve Müşevviku’l-Eşvak
3. Menasik-i Hac
4. Menakıb-ı İmam-ı Azam
5. Kitabü’l-Hiyaz Min Sevb Gamamu’l-Fevvaz
6. İrşadü’l-Avam
7. Mevlid-i Nebî
8. Süleyman-nâme
9. Terceme-i İlahînâme-i Şeyh Attar
10. Terceme-i Mantıku’t-Tayr-ı Şeyh Attar
11. El-Fesayih fî Tercemeti’l-Levayih
12. İbret-nümâ
13. Terceme-i Kaside-i Bür’e
14. Heşt-Bihişt
15. Terceme-i Rindnâme-i Şeyh Attar
16. Gülşen-âbâd